ساقی سیم ساق ما ناز  نما به ساز ما

سوز سه تار زلف تو  هاتف کار ساز ما

ای گل خوش عذار من چهره خویش رو نما

سجده شکر آرمت اینت بود نماز ما

زلف بنفشه پر شکن می شود از نسیم تو

یاد کن از حریف می مطرب خوش نواز ما

سوز فراق عشق تو می زند آتشی به دل

این همه ره به سر شوم هر نفسی نیاز ما

پیر شدم چو استخوان ، بخت جوان شود مرا؟

باز نشیند آن هما گرچه بود فراز ما؟

زاهد خود پرست را آینه هدیه بر از آنک

کعبه نمی شناسدش ، خویش کجا؟ حجاز ما؟

دولت عشق می زند شب همه شب ندای جان

گوش بنه دمی بر آن کوک نما تو ساز ما

محرم راز ما نشد جلوه ناشنیده پند

شمع به سوزدت زبان فاش مکن تو راز ما

نوشته شده در جمعه 6 اردیبهشت 1387 و 05:04 ق.ظ توسط unkonwn

ویرایش شده در - و -